Carpe diem

Zastanowiając się nad sensem tych słów niesposób, nie zwrócić uwagi na zawarty w nich wydźwięk. Te słowa przemawiają do ludzkiej wyobraźni, kierują naszymi poczynaniami.  Zaprzeczają istnieniu przeznaczenia, tajemniczego ka zniewalającego ludzkie ciało i duszę.

To nie jest pusty frazes, tylko światopogląd zawarty w zaledwie dwóch słowach. Cechuje się spontanicznością, nagina nieco ludzką moralność. Jeżeli wcześniej “schwytany dzień” okaże się niewłaściwym, będziemy szukać następnego?

Wrodzona dociekliwość dotycząca spraw uniwersalnych każe mi się głębiej zastanowić nad genezą sentencji. Jak ten humanistyczny pogląd mógł przetrwać mroki średniowiecza? Jak mógł znaleźć aprobatę w świetle despotycznej władzy Kościoła? Pierwsze zadane przeze mnie pytanie pozostaje wedlug mnie niewyjaśnialną zagadką, na drugie uważam, że znam odpowiedź. Carpe diem nie zyskał aprobaty papiestwa. Nie dlatego, że Kościół chciał sobie podporządkować społeczeństwo Europy. Po prostu słowa Horacego stawiały sprawy doczesne wyżej od religii.

Czy takie myślenie o życiu jest niebezpieczne? Owszem niesie za sobą pewną dozę ryzyka, wpaja człowiekowi to, że koniec jest bliski. Motywuje go do działań, których normalnie nie byłby w stanie podjąć. Zmienia osobowość, nadaje jej przebojowości. Kategorycznie odrzuca bierność. Wpaja, że każde działanie jest lepsze od przyglądania się danej sytuacji.

Dochodzę do wniosku, że to nie tylko pogląd. To sposób na życie, pojmowanie świata, na znalezienie swojego miejsca w nim. Osobiście uważam, że trzeba zachować umiar w wdrażaniu tych słów w czyny. Czasami lepiej zachować bierny upór i nie żałować swojego błędu.

~ - autor: mikstet w dniu luty 5, 2007.