Errare humanum est

Tak, błądzenie jest rzeczą ludzką, to cecha ściśle związana z naszym gatunkiem. Fatum wiszące nad człowiekiem, pozbawiające go nadziei, złudzeń. Mające jako jedyny cel prowadzić  do zgładzenia tkwiącego w nas człowieczeństwa. Czy aby na pewno?

Dlaczego ciągle w swoich życiach błądzimy? Bo jesteśmy istotami nie znającymi znaczenia słowa “doskonałość”? Niestety to niepełne wytłumaczenie, a nawet dość mylne. Jedyne co ogranicza nas, to nasza uboga wyobraźnia, nie pozwalająca nawet uświadomić nam tego, do czego jesteśmy zdolni!

Może jednak dobrze się stało, że człowiek nie jest nieomylny. Dzięki takim doświadczeniom ewoluuje nasza osobowość, zmienia się nasz stosunek do innych “współwięźniów” życia. Czynienie inaczej niż należy, nakłania do refleksji, zastanowienia się nad sobą. Pogłębia naszą wiedzę o życiu, o człowieku, o ludzkiej mentalności. Nakłania do wyboru. Bowiem każdy może zbłądzić, ale w końcu powinien zdać sobie z tego sprawę. Musi wtedy obrać nową drogę, albo pozostać na tej splamionej błotem.

Co się stanie jeśli człowiek pozostanie na złej drodze, mimo że zda sobie z tego sprawę? Duża część z was może powiedzieć, że nic. Nic bardziej mylnego. Nie ma nic gorszego niż postępowanie przeciw sobie. W ten sposób niszczymy siebie od środka, pozostajemy bez ratunku. Jeżeli nie możemy sobie pomóc, to kto nam pomoże?

Jeśli chcecie przyczynić się do zwalczania wszelkiego zła tego świata, nie szukajcie daleko. Nie sądźcie innych. Bądźcie sami dla siebie sędziami. Wymiarzajcie sobie wyroki, egzekwujcie je…

~ - autor: mikstet w dniu luty 7, 2007.