Osoby kierujące państwem, wbrew powszechnym opiniom wiedzą co powinni zrobić! Przecież od czegoś mają zastępy doradców i zastępców. Trudniej jest z realizacją swoich pomysłów. Przeforsowanie swojej wizji, wymaga przychylności społeczeństwa, tak działalność propagandowa jest niezmiernie istotna. Nieoceniona jest też wartość słowa, powodzenie zależy dość często nie od słuszności idei, ale od umiejętności przekazania jej i nakłonienia do jej realizacji.

Decyzje decydujące o przyszłości kraju nie są podejmowane drogą demokratyczną! Dzieje się tak w przypadku pojawienia się silnej osobistości, potrafiącej w przemyślany sposób wykorzystać innych do osiągnięcia swoich celów.

Takich wyrazistych polityków trafia się niezmiernie mało. Jednakże, jeśli już są, potrafią zdziałać naprawdę wiele! Dla przykładu można wziąć USA. Okazuje się, że wojna w Iraku została podjęta przez manipulacje ludnością. Pytaniem pozostaje to, kto jest odpowiedzialny za to wszystko.

Może to prezydent George Bush? Bardzo możliwe, dzięki temu został ponownie wybrany na głowę państwa. Nie musi przejmować się tym, że teraz drastycznie spadło poparcie dla niego. Trzeci raz nie może zostać wybranym, a swoje już osiągnął…

Tak, to nasi przodkowie zbudowali znaną nam cywilizację, jedyną i niepowtarzalną. Nasza wiedza z każdym dniem powiększa się. Mimo to nie dążymy do oderwanie naszego gatunku od królestwa zwierząt. Choć posiadamy predyspozycje umożliwiające nam dążenie do perfekcji, odrzucamy to. Potrafimy zachowywać się znacznie gorzej niż zwięrzęta. Ponieważ my jesteśmy świadomi naszych czynów, a te nieszczęsne stworzenia nie.

Doskonały gatunek bez wad usilnie prowadzi do zakłócania równowagi w środowisku. Przez to, że możemy zmienić świat, robimy to. Jednakże tworzony przez nas świat nie zmierza ku lepszemu. On stacza się na dno…

Mamy świadomość tego wszystkiego. Nic jednak sobie z tego nie robimy. Jak to o nas świadczy? Tak, jesteśmy tylko zwierzętami zachowującymi pozory równowagi. My jesteśmy oprawcami tysięcy gatunków roślin i zwierząt. Najgorsze jest to, że zdajemy sobie z tego sprawę…

Jak w takim razie możemy mówić o sobie jako najdoskonalszych istotach? Dla mnie to wręcz absurdalne. Co najwyżej możemy się nazywać najdoskonalszymi oszustami, najskuteczniejszymi zabójcami, największymi trucicielami, pierwszorzędnymi obłudnikami…

Nie uważam, abyśmy byli w stanie uniknąć takiego losu, który spotkał miliony lat temu dinozaury. Podróże na inne planety, osiedlanie się na nich, szukanie nowych rozwiązań technologicznych. To wszystko brzmi pięknie, ale czy jest to w ogóle możliwe? Jeśli nawet tak, to kto wie, czy nie jest już na to za późno? Być może koniec jest już tak bliski i nieuchronny, że ludzkość nie znajdzie ratunku.

Nawet będąc w stanie wyeliminować zagrożenia z kosmosu, nasza sytuacja nie poprawia się. Swoją działalnością powolnie dążymy do katastrofy ekologicznej, która zniszczy wszelkie formy życia. Osobiście z niepokojem obserwuję wzrost liczy krajów posiadających broń atomową. Być może dojdziemy do tego, że najwspanialsze i najmądrzejsze istoty, które kiedykolwiek stąpały po ziemii przez wzajemną wrogość i nienawiść, same doprowadzą do swojego zniszczenia. Paradoks?

Może zadajecie sobie pytanie, do czego zmierzam? Otóż, chociaż ta pesymistyczna perspektywa wydaje się nie dotyczyć naszego pokolenia, powinniśmy się temu dokładniej przyjrzeć. Według mnie na tym świecie, nie czeka na nas żadna przyszłość. Być może istnieją inne światy i właśnie w nich powinniśmy upatrywać swoją egzystencje. Jednak jeśli znana nam rzeczywistość to tylko stan przejściowy, to po co i dlaczego tu jesteśmy? Jaki cel można w tym upatrywać?

Ziemie to tylko nasze wspólne więzienie, które w końcu otworzy przed każdym z nas swoje bramy. Pozwoli nam wyjść na wolność… Czym jednak będzie ta „wolność”? To nadal pozostaje dla nas bez odpowiedzi. Bez możliwości otrzymania jej…

Pozostawmy to i zróbmy krok do przodu. Mianowicie, dlaczego powstają religie? Do czego jest to ludziom potrzebne? Mam na ten temat własną hipotezę. Według mnie ludzie nie tworzyli wyznań, bo czuli obecność Boga, dostali Jego nakaz. Robili to nie po to by spełniać wolę Bożą, tylko dla siebie. To nie Bóg potrzebuje religii, to ludzie chcieli i nadal chcą być prowadzeni jak marionetki. Nasz gatunek wolał uznać za prawdę to co głosiło kilku „mędrców”, zamiast samemu się do tego ustosunkować. Tym bardziej dziwi mnie to, że nadal tak jest. Czy odejście od religii wyklucza wiarę w Boga? Nie, tylko Ci, którym zależy na wsparciu finansowym wiernych (moralne zepsucie wśród duchowieńtwa), nie powiedzą nam tego. W skrajnym przypadku oskarżą nas o herezje, witamy w średniowieczu!

Jeżeli w ten sposób powstawały religie, to czemu nadal ateizm jest tak niepopularny? Ciągle słyszymy, że żyjemy w czasach charakteryzujących się wysokim poziomem edukacji, mimo to nadal większość ludzi wierzy w istnienie stwórcy. Szukając odpowiedzi, udało mi się to zrobić w prosty sposób. To wynika z ludzkiej mentalności. Człowiek jest tak zagubiony w tym świecie, dlatego chce wierzyć w sens swoich działań. Nie wyobraża sobie, żeby to wszystko było bezcelowe i pozostawione sobie. Unika patrzenia na świat oczami ateisty…

Tematu słuszności istnienia religii nie będe i nie zamierzam podejmować. Bynajmniej nie ma to najmniejszego sensu. Nie możemy kategorycznie stwierdzić co jest prawdą, to dla nas niewykonalne. Dlatego skupiłem się jedynie na zagadnieniach mających podłoże światopoglądowe. Czyli na takich, które mogłem, a przynajmniej tak mi się wydaje, przedstawić Wam w racjonalny i logiczny sposób.

Dlaczego ciągle w swoich życiach błądzimy? Bo jesteśmy istotami nie znającymi znaczenia słowa „doskonałość”? Niestety to niepełne wytłumaczenie, a nawet dość mylne. Jedyne co ogranicza nas, to nasza uboga wyobraźnia, nie pozwalająca nawet uświadomić nam tego, do czego jesteśmy zdolni!

Może jednak dobrze się stało, że człowiek nie jest nieomylny. Dzięki takim doświadczeniom ewoluuje nasza osobowość, zmienia się nasz stosunek do innych „współwięźniów” życia. Czynienie inaczej niż należy, nakłania do refleksji, zastanowienia się nad sobą. Pogłębia naszą wiedzę o życiu, o człowieku, o ludzkiej mentalności. Nakłania do wyboru. Bowiem każdy może zbłądzić, ale w końcu powinien zdać sobie z tego sprawę. Musi wtedy obrać nową drogę, albo pozostać na tej splamionej błotem.

Co się stanie jeśli człowiek pozostanie na złej drodze, mimo że zda sobie z tego sprawę? Duża część z was może powiedzieć, że nic. Nic bardziej mylnego. Nie ma nic gorszego niż postępowanie przeciw sobie. W ten sposób niszczymy siebie od środka, pozostajemy bez ratunku. Jeżeli nie możemy sobie pomóc, to kto nam pomoże?

Jeśli chcecie przyczynić się do zwalczania wszelkiego zła tego świata, nie szukajcie daleko. Nie sądźcie innych. Bądźcie sami dla siebie sędziami. Wymiarzajcie sobie wyroki, egzekwujcie je…

To nie jest pusty frazes, tylko światopogląd zawarty w zaledwie dwóch słowach. Cechuje się spontanicznością, nagina nieco ludzką moralność. Jeżeli wcześniej „schwytany dzień” okaże się niewłaściwym, będziemy szukać następnego?

Wrodzona dociekliwość dotycząca spraw uniwersalnych każe mi się głębiej zastanowić nad genezą sentencji. Jak ten humanistyczny pogląd mógł przetrwać mroki średniowiecza? Jak mógł znaleźć aprobatę w świetle despotycznej władzy Kościoła? Pierwsze zadane przeze mnie pytanie pozostaje wedlug mnie niewyjaśnialną zagadką, na drugie uważam, że znam odpowiedź. Carpe diem nie zyskał aprobaty papiestwa. Nie dlatego, że Kościół chciał sobie podporządkować społeczeństwo Europy. Po prostu słowa Horacego stawiały sprawy doczesne wyżej od religii.

Czy takie myślenie o życiu jest niebezpieczne? Owszem niesie za sobą pewną dozę ryzyka, wpaja człowiekowi to, że koniec jest bliski. Motywuje go do działań, których normalnie nie byłby w stanie podjąć. Zmienia osobowość, nadaje jej przebojowości. Kategorycznie odrzuca bierność. Wpaja, że każde działanie jest lepsze od przyglądania się danej sytuacji.

Dochodzę do wniosku, że to nie tylko pogląd. To sposób na życie, pojmowanie świata, na znalezienie swojego miejsca w nim. Osobiście uważam, że trzeba zachować umiar w wdrażaniu tych słów w czyny. Czasami lepiej zachować bierny upór i nie żałować swojego błędu.

Quietus oznacza z angielskiego zerwanie więzów z naszym światem. Stracenie możliwości wglądu w znaną nam rzeczywistość. Prowadzi jednak do zupełnie nieznanych nam, obcych spraw, takich jak poznanie odpowiedzi na pytania zdzierające sen z powiek filozofów. Oczywiście trzeba wziąść pod uwagę także najsmutniejszą ewentualność. Umrzemy i trafimy do nicości, nie będziemy już niczego odczuwać, niczego się nie dowiemy.

Różnice w pojmowaniu śmierci i jej celu prowadzą naturalnie do sposobu zachowania się człowieka w życiu. Ludzie zdający sobie z prawę z niepewności innego życia chcą nauczyć się żyć. Tak istnieć, aby zostawić po sobie trwały ślad. Tak pozostawić coś po sobie. Pewnie znaczna część populacji, a także Wy chcecie coś po sobie zostawić dla potomności. Coś co uczyni wasze życie wyjątkowym. Utrwali się na kartach dziejów ludzkości. Nie musi to być tak istotne, że uzyska powszechny rozgłos. Wystarczyłoby tylko, aby pamięć o Was zachowała się wśród bliskich , by dobrze Was wspominali i żałowali Waszego odejścia. Takie działania skierowane są w jednym oczywistym kierunku, naturalnie wynikają one z potrzeby akceptacji w społeczeństwie i stabilnej pozycji w nim.

Myśląc nad końcem, zacząłem zastanawiać się też nad początkiem. Co było przed moimi narodzinami? Czy istaniałem w jakimś innym świecie? Jeśli tak, to czemu tutaj trafiłem, jakie zadanie mi powierzono? Przecież, jak mogło mnie wcześniej nie być i tak po prostu pojawiłem się? Towarzyszą mi co do tego sprzeczne uczucia. Zastanawiam się nad tym, czy wcześniej coś czułem. Nie chcę, tak po prostu przyjąć do wiadomości tego, że wcześniej nie było niczego, a wszystko opiera się wyłącznie na biologii. Jak dla mnie to niepełna i być może nie do końca prawdziwa odpowiedź. Co Wy o tym myślicie?

Przez wieki utarło się przekonanie, że życie po śmierci dzieli się na dwa przeciwstawne fronty. Dobrzy, sprawiedliwi, uczciwi trafiają do raju. Źli, notorycznicy grzesznicy do piekła. Czy aby na pewno tak jest? Przywykłem do tego, że nie zawsze jest tak, jakby nakazywała tego logika, dlatego ze smutkiem uświadamiam sobie jak błędne może być to założenie.

Jeśli człowieka nie czeka żadne życie po śmierci, to tak nie będzie. Ci, którzy żyli uczciwie nie dostaną nic w zamian. Zostaną potraktowani tak jak wszyscy łajdacy tego świata. W odwiecznej walce dobra ze złem wygra zło, bo dobro nie doprowadzi do niczego trwalszego, a zło zawsze było dla człowieka łatwiej dostępne.

Nie wiem jak Wy, ale ja mam wątpliwości co do sensu dążenia do zbawienia. Zastanawiam się wtedy co to znaczy żyć wiecznie. Być wiecznie szczęśliwym. Czy to może być osiągalne? Żyję z przeświadczeniem o nieuchronności swojej śmierci, o jej bliskości. Wiem, że sam mogę ją sobie zadać. Jednak wiara w to, że kiedy nadejdzie kres mojej ludzkiej wędrówki zmieni się wszystko, dodaje mi motywacji. Dodaje sił, każe iść dalej, nieść brzemię życia i szukać odpowiedzi, a nie bernie na nie czekać. Czasami dochodzę do wniosku, że nie chciałbym zmagać się z sobą przez wieczność… Wolałbym po prostu odejść, przepaść. Niestety nawet nie wiem jak się żyje wiedząc, że się nigdy nie umrze.

Jeśli jednak nie zbawienie, to co? Nie chcę zostać skazany na wieczne tortury, bóle, udręki. Czy mam jakąś inną możliwość? Być może, wszystkiego się dowiem lub jeśli ateizm okazałby się najtrafniejszą ideologią, to niczego się nie dowiem.

Nie możemy stwierdzić tego, czy Bóg brał w tym udział. Przywołując postać Pana, należy jednak się najpierw zastanowić nad tym, czy ktoś taki w ogóle istnieje. Nasza wiedza na ten temat oparta jest wyłącznie na wierze……

W każdym bądź razie coś się do tego musiało przyczynić. Nawet zwolennicy teorii wielkiego wybuchu (też do nich należę) muszą zadać sobie podstwowe pytanie. Co mogło wybuchnąć, jeśli niczego nie było? Dlatego uważam, że istnieje nadistota lub pierwotna materia. Nie mam pojęcie jak  jedno z tych mogło istnieć od zawsze, nie rozumiem sensu tych słów. Jako człowiek, czyli istota mająca początek i koniec znanego mi bytu, nie jestem w stanie sobie nawet tego wyobrazić.

Wracając do tytułu wpisu, nie tylko świat miał swój początek, mój blog także… Nie wiem co skłoniło mnie do jego pisania, pewnie podobnie jak powstanie świata pozostanie to w sferze moich i Waszych domysłów.